Krew, pot i postapokalipsa


Lata 80. ubiegłego wieku to specyficzny okres w historii kina. Na ekranach niepodzielnie panują herosi samodzielnie wymierzający sprawiedliwość. John Rambo, pułkownik John Matrix, Marion „Cobra” Cobretti czy pułkownik James Braddock to jedynie kilka przykładów postaci znajdujących się na ustach wszystkich kinomanów. Z drugiej strony mamy nastroje związane ze strachem przed wojną nuklearną, na tym polu na pierwszej linii frontu najskuteczniej walczył Mad Max (Mel Gibson) w trzech odsłonach słynnej postapokaliptycznej serii.

Inspirując się światowymi trendami,  w połowie 1983 roku w Japonii powstaje Hokuto no ken. Najpierw manga (245 rozdziałów), a później stworzone na jej podstawie anime (łącznie dwa sezony i 152 odcinki). Było to połączenie gatunku postapo z opowieścią o herosie samotnie przemierzającym postatomową pustynię, walcząc z napotykanym na swojej drodze złem.

Kilkanaście lat temu próbowałem przebrnąć przez tę klasyczną serię anime, ale mi się nie udało (odpadłem tak gdzieś po 50. odcinku). Od seansu odbiłem się z dwóch powodów. Shoneny bardzo często premiują walki pomiędzy bohaterami, jednak wszystko powinno mieć swoje granice. Po niedługim czasie zacząłem mieć wrażenie, że te starcia nie służą nikomu i niczemu, a są jedynie sztuką dla sztuki. To jedno. Dodatkowo drażnił mnie trochę nadmierny infantylizm relacji pomiędzy bohaterami. Najwięcej uwag miałem do postaci dziecięcych. Wszystko tam było naiwne - żeby nie pisać głupie (dodać należy, że nie była to bolączka wyłącznie tej serii, ale również innych produkcji z tamtego okresu). Tak jakby do surowej, pełnej przemocy i fatalizmu opowieści dla dorosłych dodać rozwiązania z bajek dla dzieci. To było dla mnie za dużo, dlatego serie porzuciłem.

Tegoroczny reboot - Pięści Gwiazdy Północy: Hokuto no Ken (Hokuto no Ken, 2026) - mile mnie zaskoczył. Obawiałem się powtórki z rozrywki, czyli mnogości pojedynków, które niczego do serialu nie wnoszą, oraz tego, że zostaniemy zalani naiwnością graniczącą z głupotą - tak popularną w  filmach klasy B lat 80. Do tego niepokoiła mnie strona graficzna serialu. Czy grafika 3D będzie w stanie tchnąć w ten tytuł specyficznego ducha epoki komercyjnej tandety? Co zaskakujące (szczególnie dla mnie), żadna z powyższych obaw się nie sprawdziła.

To, co od razu rzuca się w oczy, to przeformułowany scenariusz. Twórcy doskonale zdawali sobie sprawę z bolączek pierwowzoru i wprowadzili szereg daleko idących modyfikacji. Ortodoksyjni fani mogą nie być zadowoleni, jednak osobiście uważam, że wyszło to serialowi na dobre. Po pierwsze, bardzo mocno ścięto fabułę. Nie majstrowano przy samym szkielecie historii, a bardziej przy jego nadbudowie. Twórcy pomijają mało istotne dla spójności fabuły wątki poboczne, skupiając się na samym jej clou (w klasycznej serii wątek Shina - dawnego przyjaciela głównego bohatera - kończy się w 22. epizodzie, podczas gdy najnowsza odsłona potrzebowała na to niespełna 5 odcinków). 

Ku mojej uciesze pozbyto się również masy niepotrzebnych, generycznych i ciągnących się w nieskończoność pojedynków. Historia dzięki temu nabiera więcej powagi, nie zatracając przy tym specyficznej stylistyki kina akcji lat 80. ubiegłego wieku. Grafika 3D nie jest może jakoś szczególnie wybitna, ale da się do niej przyzwyczaić, a po czasie nadaje historii (oświetlenie w niskim kluczu, „kanciasty” styl prezentowania postaci) pewnej oryginalnej surowości.

Najważniejsze jednak, że opowieść jest spójna i oferuje całą masę ciekawych przygód. Kenshirou daje łupnia swoim przeciwnikom w taki sposób, że widz wręcz czuje przyjemność z dokonywanych na ekranie aktów przemocy. Paradoksalnie ograniczenie liczby i skrócenie pojedynków wyszło produkcji na dobre, bo nie powszednieją nam, a przez to nie nudzą. Ken jest jak Rambo, bohater Commando czy Bruce Lee, czyli niepokonany i sprawczy heros. Zaspokaja zakorzenione głęboko w nas poczucie sprawiedliwości - jeden z pierwotnych instynktów człowieka.

Czternaście odcinków nowej wersji Pięści Gwiazdy Północy minęło jak z bicza strzelił. Studio zapowiedziało kontynuację, z czego bardzo się cieszę, bo historia zdążyła się już rozpędzić, pozwalając widzom zakosztować czystej akcji. Polecam zagłębić się w tę surową podróż, w której mężczyźni są twardzi i sprawczy, kobiety piękne i zadziorne, a problemy załatwia się przy użyciu pięści. Co ważne, nikt w tamtym świecie nie ma o to pretensji, dlatego niech krew się leje, a kości pękają - niech zapanuje brutalna sprawiedliwość!

Komentarze